Nowoczesna Republika
Niemal od razu po uzyskaniu niepodległości pojawiły się poważne problemy. Podobno, gdy książę Edynburga przyjechał do Kenii, zapytał Jomo Kenyattę: "Nie chciałby, pan zmienić zdania? To ciągle jeszcze możliwe". Anegdota ta pokazuje angielski stosunek do kraju, który uzyskał wolność po latach pozostawania pod jarzmem kolonializmu. Niepodległość Kenii była szczególnie cenna, bo kontynent pogrążał się w ogniu rewolucji i zagrażał mu terror komunistyczny. Jomo Kenyatta wraz ze swoją partią KANU prowadził politykę nie-zaangażowania i starał się unikać konfliktów zewnętrznych, mając nadzieję, że uda się pokojowo egzystować pomiędzy kapitalizmem a komunizmem. W miesiąc po uzyskaniu przez Kenię niepodległości krwawa rewolta ogarnęła Zanzibar. Afrykanie, stanowiący większość tamtejszej społeczności, obalili władzę sułtana i rozpoczęli po-gromy ludności arabskiej. Sytuacja się uspokoiła, gdy wojsko zmasakrowało cywilów w sąsiedniej Tanzanii. Prezydent Julius Nyerere został zmuszony do ucieczki i poprosił Wielką Brytanię o pomoc w spacyfikowaniu zbuntowanych oddziałów. Do równie krwawych wydarzeń doszło później w Ugandzie, a wreszcie także i w Kenii. Aby zlikwidować bunt, do Afryki Wschodniej skierowano ok. 5 tys. żołnierzy brytyjskich. Pogromy w Zanzibarze sprowokowali komuniści; o rewoltę w głębi kraju oskarżono związki zawodowe, chociaż wielu ich liderów bało się "czerwonego zagrożenia" ze strony Chin i ZSRR, walczących o wpływy w Afryce. Wiceprezydent nowej republiki. Oginga Odinga, był uważany za sympatyka Chin i krajów komunistycznych, z kolei ministra planowania i rozwoju gospodarczego, Toma Mboyę, oskarżano o zbytnie uleganie wpływom zachodnim.